در این روزها که دومین جنگ پنجاه ساله اخیر بر کشور ما تحمیل شده است پدیده جدیدی بوجود آمده که در جنگ تحمیلی وجود نداشت یا به این شدت نبود و آن چسبندگی مخاطب به رسانه است .
چسبندگی به رسانه یعنی اینکه مخاطب سرش در گوشی موبایل است یا نگاهش به شبکه های تلویزیونی و ماهواره ای است تا حقیقت را بیابد .
رسانه های امروزی هم اگر صادق باشند و واقعیات را روایات کنند علاوه بر اینکه سپری در مقابل جنگ روانی دشمن هستند می‌توانند اعتماد را به حکومت افزایش داده و علاوه بر آگاهی ، امید را هم در دل مردم زنده نگه دارند .
در شرایطی که سایه جنگ بر ملتی پهن و گسترده شده باشد اولین نیاز آن جامعه حقیقت و واقعیتی است که بایستی بدون غلو و بی اغراق توسط رسانه ها به مردم عرضه شود تا مردم بتوانند شایعه و خبر را بدرستی تشخیص دهند .
بنده که در دوران جنگ تحمیلی ده دوازده ساله بودم بخوبی خاطرم هست اخبار جنگ را یا از شبکه یک یا دو می‌گرفتیم که آنهم بسیار محدود بود و یا از مجلات و نشریاتی که با فاصله زمانی هفته یا ماه بدستمان می‌رسید اما شرایط امروز تفاوتی ۱۸۰ درجه ای با قبل پیدا کرده و در کسری از ثانیه می‌توان به تمام شبکه های خبری دنیا دسترسی پیدا کرد و به حقیقت نزدیک شد .
میخواهم بگویم ؛
خسارتی که رسانه می‌تواند بر یک ملتی وارد کند گاهی بیشتر از موشک و پدافند و اف ۳۵ است !
رسانه ای که نتواند واقعیات را روایت کند و یا اطلاعات و تحلیل های نادرست و غیرشفافی به مخاطب بدهد افکار عمومی را زمین‌گیر خواهد کرد . رسانه در دنیای امروز بخشی از جنگ است که اگر نتواند بر عقل و دل مخاطبان با اخبار و تحلیل های نسبتا دقیق تاثیر بگذارد اعتماد عمومی را کاهش ، فرصت ها را سوزانده و حتی زمینه را برای شکست یک حکومت فراهم خواهد کرد .
امیدوارم رسانه های ما در این شرایط بسیار حساس ، میدان را برای شایعات به رسانه های بیگانه واگذار نکنند .