انگار اگر کسی در دایره پسندمان نگنجد ، حق حضور هم ندارد! جهان براساس سلیقه ما خلق نشده و قرار نیست همه شبیه ما بیندیشند و رفتار کنند. هر انسانی ممکن است برای عدهای نامطلوب و برای جماعتی دیگر ارزشمند و شایسته باشد. پس حق نداریم صرفا به دلیل نپسندیدن، او را از صحنه بیرون کنیم. قرار نیست برای اثبات خود، دیگران را نفی کنیم اما افسوس که گاهی در این سرزمین، هنر انکارمان از توانایی اثباتمان بیشتر است. در تخریب اعتبار دیگران چابکیم، در زیر آب زدن استادیم و برای کنار زدن افراد، گاهی از هیچ فرصتی نمیگذریم، اما وقتی پای معرفی یک استعداد، حمایت از یک شایسته یا اعتراف به توانایی رقیب به میان میآید، ناگهان زبانمان بند میآید و دستمان کوتاه میشود. گویی موفقیت دیگری را شکست خود میدانیم! با چنین فرهنگی، حتی اگر تمام امکانات توسعه را فراهم کنیم، چه چیزی برای ساختن باقی میماند؟ توسعه فقط جاده و ساختمان و کارخانه نیست، توسعه پیش از هر چیز به انسانهایی نیاز دارد که بتوانند یکدیگر را تحمل کنند، به شایستگی هم اعتراف کنند و فرصت رشد را از دیگری دریغ نکنند. طبیعت درس بزرگی برای ما دارد. درختی که بهار شکوفه میدهد و تابستان میوه، در پاییز برگهایش را از دست میدهد و زمستان با شاخههایی عریان و خاموش میایستد اما تمام نمیشود. زندگی در ریشههایش ادامه دارد. ریشههایی که در سکوت و سرمای زمستان، نیروی بهار را در خود ذخیره میکنند. گاهی آنچه از بیرون پایانیافته به نظر میرسد، در درون مشغول آمادهشدن برای آغاز دوباره است. زندگی ما نیز همین است. نه قرار است همیشه در اوج باشیم و نه دشواریها مجوز فراموشکردن زندگیاند. زمستان، فصل توقف است، نه پایان حیات. باید ریشهها را حفظ کرد، امید را زنده نگه داشت و برای روزهای روشنتر آماده ماند. بیایید بهجای آنکه برای خاموش کردن چراغ دیگری تلاش کنیم، چراغی روشن کنیم. بهجای حذف، جذب کنیم. بهجای تخریب، بسازیم و بهجای انکار، تواناییهای یکدیگر را به رسمیت بشناسیم. جامعهای که در آن افراد به حذف یکدیگر مشغولاند، حتی با فراوانی امکانات نیز آباد نخواهد شد. فردا از راه میرسد، مساله این است که آیا ما در زمستان امروز، ریشههای امید و همدلی را حفظ کردهایم یا آنقدر سرگرم بریدن شاخههای یکدیگر شدهایم که دیگر درختی برای بهار باقی نمانده باشد؟