مگر وقتی وسیله یا پول یا هر چیز ارزشمندی پیدا کردیم مگر قرار است مالک آن شویم ؟
مگر هر کس وسیله ای یا شئی ارزشمندی پیدا کرد مگر قرار نیست آن را به صاحبش برگرداند ؟
مگر کسی چیز ارزشمندی از کسی پیدا کرد و آن را به صاحبش برگرداند باید از او تجلیل شود ؟
و یا اگر کسی چیز ارزشمندی پیدا کرد آیا می‌تواند برای خودش بردارد و اگر آن را به صاحبش برگرداند لطف کرده است ؟
آیا قائده جامعه ما در این زمینه پس دادن یا پس ندادن است ؟
منظورم از جملات بالا این است که چرا فرهنگ کشور ما جوری است که باید از آدم ها برای داشتن شعور و فرهنگ اجتماعی تشکر کرد ؟
مثلا اگر دیدیم موتور سواری در پیاده رو نمی‌رود از او تشکر کنیم !
اگر گربه و سگ و حیوانی دیدیم که کسی بطرف او سنگ پرتاب نمی‌کند باید تعجب کنیم ؟
یا راننده پشت خط عابر پیاده توقف کرد باید قدردان او باشیم ؟
کسی از خودرو زباله به بیرون پرتاب نکرد از او تشکر کنیم ؟
یا اگر کارمندی با ارباب رجوع خوب برخورد کرد بایستی از او قدردانی شود ؟
من جامعه شناس نیستم ولی امیدوارم جامعه شناسان به این سوالات پاسخ دهند که چرا بازگرداندن پول یا شی گم شده کسی یا رعایت احترام و قانون در مملکت ما باید مورد تقدیر و تشکر قرار گیرد ؟!
آیا تشکر و قدردانی از کسانی که قانون را رعایت می‌کنند و به حق و حقوق دیگران احترام می‌گذارند نشانه این نیست که وضعیت جامعه ما مطلوب نبوده و مشکل اجتماعی در جامعه ما وجود دارد؟
یا از بس اخبار حیف و میل اموال عمومی و خیانت در امانت و…در جامعه زیاد شده باید از کسی که در چارچوب اخلاق و قانون رفتار می‌کند بایستی از او تشکر کرد ؟
و یا صریح تر بگویم ؛
آیا فضیلت اخلاقی در جامعه ما بقدری کمرنگ شده است که اگر از فردی نوعدوستی و انسانیت و قانونمداری دیدیم باید از او بعنوان یک قهرمان اخلاق تجلیل کنیم؟!
سخنم را با دو سوال از شما به پایان میبرم ؛
اولا چرا جامعه ما به اینجا رسیده است که اگر فردی کار خوبی کرد متعجب می‌شویم؟!
و دوما آیا تجلیل و تحسین کردن های اینچنینی وسوسه پس ندادن اموال دیگران را بیشتر نخواهد کرد ؟