افزایش خودکشی یکی از تظاهرات افزایش یاس و افت سطح سلامت روانی اجتماعی است ؛ چنان‌که اگر هواشناسی گزارش احتمال طوفان بدهد دستگاههای مسئول در وضعیت آماده‌باش قرار می‌گیرند و تدابیر پیشگیرانه اتخاذ می‌کنند، اکنون وظیفه‌ی نظام سلامت و شورای اجتماعی استان و شهرستان است که چنین رویه‌ای را در این مورد در پیش بگیرند.
خودکشی می‌تواند مورد تقلید قرار گیرد، در عین حال این ابراز آشکار میل به پایان دادن به زندگی می‌تواند نمودی از یک وضعیت اجتماعی و نیارمند توجه سیاستمداران باشد. از این رو مداخله در موضوع خودکشی نیازمند عزم همگانی و تقسیم کار ملی و استانی است. بهترین زمان برای” پیگیری” پیاده‌سازی سند ملی پیشگیری از خودکشی است.
انتظار می رود معاونت پرورشی، آموزش و پرورش برنامه های پرورشی خود را از برنامه های صوری و عمدتا سیاسی، به آموزش نهاد خانواده اختصاص می داد و به آگاهی بخش در جهت نشاط، شادابی، امید، سرزندگی دانش آموزان می پرداخت.
شایسته است دوره های صوری ضمن خدمت را به دوره های حضوری آموزش خانواده با دعوت از اساتید روان شناسی و مشاوره برگزار کرده و زمینه‌ها و دلایل کُنش ” پایان دادن به زندگی” را تحلیل می کردند.
در مقطعی سلامت روان جامعه یکی از مهم ترین دغدغه های مسئولین آموزش و پرورش بود.(۱۳۷۴_۱۳۸۲) که دوره های آموزشی با همکاری آموزش و پرورش، بهزیستی، معاونت اموزشی قضایی و نیروی انتظامی با دعوت از اساتید مطرح روانشناسی برای عموم مردم در مراکز شهرستان ها برگزار می کرد.
به هر حال نگرانی‌ها از شیب خودکشی در شهرستان اردل متأسفانه رو به بالا است، تعلل کنیم آمار خودکشی از این هم بالاتر می‌رود. هرچند مسئولین که در قبال مسائل و آسیب های از الگوی خاص بر سه پایه “کتمان”، ” تکذیب ” و “تاخیر” پیروی می کنند، انچه پنهان می کنند آمار است ولی آنها که می میرند، انسان اند. لذا از سیاست‌گذاران، برنامه‌ریزان، متولیان و مشاوران نظام سلامت استان عاجزانه استدعا داریم به صورت اورژانسی به این موضوع بپردازند.