بچهها میخندیدند و از کلاس درس و معلم میگفتند که چند پسر هم سنوسال خودمان با شیطنتهای نوجوانی از کنارمان گذشتند و باعث خندهی ما شدند. آنها رفتند و ما هم با همان شوروحال به خانه برگشتیم. سال دوم راهنمایی بودم. فردا صبح که به مدرسه رفتم و سر کلاس نشستم یک نفر را دنبالم فرستادند تا پیش معلم پرورشی بروم. همه میدانستیم در آن اتاق، هیچ اتفاق خوشایندی در انتظارمان نیست. سلام کردم. بابامدرسه هم آنجا بود. بدون اینکه جواب سلامم را بدهد به بابامدرسه گفت برو و مادر یا پدرش را بیاور. هنوز مات و مبهوت از دلیل آوردن والدینام بودم که زل زد توی چشمم و گفت: ها چته آدم ندیدی برو! پرسیدم چرا؟ با تمسخر گفت: چرا؟ زودتر از جلوی چشمم گمشو. بابامدرسه مرا تا خانه همراهی کرد. هیچ حرفی بین من و او ردوبدل نشد. نمیدانستم به مادرم چه بگویم، نمیدانستم مرتکب چه خطایی شدهام. به خانه رسیدیم. مادر تا رنگ پریدهام را دید، دست یخزدهام را گرفت و گفت: اتفاقی افتاده؟ گفتم: نمیدانم. گفت: باشه میریم ببینیم چه میشه و بچهها را به بابا سپرد و با ما راهی مدرسه شد. بابامدرسه ما را مانند زندانیانی که باید به زندانبان تحویل دهد به معلم پرورشی سپرد. مادرم سلام کرد و او با سردی پاسخ داد. گفت: خانم این چه دختریه تربیت کردی؟ دیروز چند پسر دنبالش افتادند. مادرم نگاهی به معلم انداخت و گفت: برای این مساله بابامدرسه را دنبالم فرستادید؟ گفت بله! مادرم گفت: خجالت بکشید این بچه دوازده سیزده ساله چه میفهمه؟ بحث مادرم و معلم پرورشی بالا گرفت و او برای تحریک مادرم هر کاری انجام داد. اما مادرم همیشه خانم عاقلی بوده و هست. حرفش که با او تمام شد دستم را گرفت و بیرون آورد و پرسید برای مادر بگو چه شده. ماجرا را تعریف کردم. گفت برو سر کلاس اصلا مهم نیست فقط مراقب خودت باش. آن آرامشی که مادرم به من هدیه داد را تا همین امروز در قلبم احساس میکنم. این روزها مرگ سوگند ۱۶ ساله پس از فراخوان پدرش به مدرسه، دوباره زخمهای کودکیام را تازه کرد با خودم فکر میکنم چند کودک دیگر باید زیر سایهی رفتارهای اشتباه کسانی که نام معلم و مربی را یدک میکشند، تحقیر شوند، آسیب ببینند تا وزارت آموزشوپرورش در شیوهی انتخاب، آموزش و نظارت بر نیروهای خود تجدیدنظر کند؟ قرار بود مدرسه خانهی دوم و امن بچهها باشد.