دهه شصتی ها در کتاب های دوران تحصیلشان اسم قراداد دارسی را زیاد شنیده اند ، قراردادی که بین مظفرالدین شاه و دولت انگلیس برای اکتشاف و بهره برداری نفت در سال ۱۲۸۰ شمسی بسته شد .
وقتی نام مسجد سلیمان می آید اولین چیزی که به ذهن می‌رسد شهری در دل خوزستان که اولین چاه نفت ایران توسط انگلیسی ها در آن کشف شد . مسجد سلیمان دروازه ورود ایران به صنعت بود ، شهری که باعث تحول زیادی در اقتصاد کشور شد و به مهمترین شهر صنعتی کشور تبدیل شد .
با اکتشاف نفت و ایجاد کارخانه ها و پالایشگاه‌های بزرگ و کارگران و مهندسان در مسجد سلیمان و خطوط راه آهن زندگی مردم این سرزمین از سنتی و عشایری به صنعتی متحول شد و امکانات و زیرساخت های مدرنی همچون مدرسه و بیمارستان و امکانات شهری برای مردم مهیا شد و طوری شد که مسجد سلیمان تبدیل به یک الگوی توسعه و پیشرفت در کشور شد .
با ورود انگلیسی ها به این شهر و اکتشاف نفت ، مسجد سلیمان اولین شهری در کشور شد که اولین بیمارستان ، اولین استخر ، اولین سینما ، اولین زمین گلف ، اولین خط راه آهن، اولین سالن تئاتر و .. را به نام خود در تاریخ کشور ثبت کرد .
همانطور که شهر مسجد سلیمان اولین شهر نفتی ایران بود در آن سالها شهرهایی همچون پنسیلوانیا در آمریکا، پلویستی در رومانی ، سوینی در تگزاس ، شلهاون در انگلستان هم از اولین شهرهایی نفتی بودند که پالایشگاه‌ها ایجاد و اقدام به استخراج نفت این طلای سیاه کردند .
نمیدانم اولین شهرهای نفتی دنیا با چالش‌هایی که حالا مسجد سلیمان ایران با آن دست به گریبان است ، آنها هم دچار چالش هستند یا خیر ؟!
ولی مسجد سلیمان ایران که روزی الگوی ایران بود گفته می‌شود بسیاری از کارخانه های آن تعطیل شدند ، خدمات عمومی و زیرساخت های شهری اش ضعیف شد ، فقر و بیکاری اش بیشتر شد ، آسیب های اجتماعی اش زیاد شد و به جایی رسیده است که حالا جوانانش برای فرصت های شغلی دست به مهاجرت می‌زنند.
میخواهم بگویم ؛ نکند آینده بسیاری از شهرهای صنعتی کشورمان شبیه مسجد سلیمان شود ؟ نکند برنامه ای برای توسعه پایدار شهرهای صنعتی کشور نداشته باشند ؟ نکند شهرهای صنعتی کشور به جایی برسند که مردمش مهاجرت کنند و امید و زندگی را از دست بدهند ؟؟
ختم کلام اینکه ؛ آیا مسئولین مملکت ما بفکر آینده مردم شهرهای صنعتی کشور هستند که گرفتار بلایایی شبیه مسجد سلیمان نشوند ، مسجد سلیمان چه بود و چه شد ؟!!