.« بعد هم تکذیب کرد که نگفته »احتمال وقوع جنگ بالاست.« پس از جنگ دوازده روزه و تهاجم اسراییل به ایران، کشور در حالت نیمه‌جنگی قرار دارد. همه می‌دانیم که احتمال وقوع جنگ، وجود دارد اما مسوولان تا چه اندازه برای رویارویی جدید با اسراییل و دیگر کشورها آمادگی دارند؟ مردم به روحیه نیاز دارند. شادمانی در افزایش روحیه تاثیر مستقیم دارد و علم، آن را اثبات کرده است. پس از این همه مشکل و به‌ویژه جنگی که دنیا را در مقابل وطن‌دوستی ایرانیان، متحیر کرد؛ چرا مسوولان با شادی و تجمع مردم، مشکل دارند؟ توقع داشتیم پس از آن همه مصیبت که حاصل ناکارآمدی مسوولان بود و پایداری ملت در آن برهه‌ی حساس که تمام برنامه‌های دشمن را به هم ریخت، آنان را با چشمی شسته شده، ببینند اما ندیدند. مسوولان و صداو‌سیمایی که در طول دوازده روز، فریاد ملت و امت سر می‌دادند پس از آتش‌بس به تنظیمات کارخانه برگشتند و دوباره همان شدند که مقبول مردم نیست. اگر خدایی نکرده دوباره آتش جنگ را به‌سمت ایران عزیز بکشانند چه توقعی از مردم دارید؟ چرا در عمیق‌تر کردن و عریض‌تر نمودن چاله‌ی مردم و حاکمیت سعی وافر دارید؟! تجمع برای دیدن کنسرت و شادمانی مردم از نفوذ نفوذی‌ها و ریزپرنده‌های رژیم اشغالگر صهیونیستی خطرناک‌تر نیست که دوباره بانگ وامصیبتا سر دادید که اسلام به خطر می‌افتد و این تجمع ر‌ه‌‌آوردی جز برهنگی ندارد. پایداری‌چی‌های تندرو لباس رزم پوشیده‌اند اما نه برای آن هنگامه‌ی سهمناک با دشمن بلکه برای مردمی که باید در مقابل دشمن بایستند و از ذره‌ذره‌ی این خاک، دفاع کنند. مگر آن همه دخالت در زندگی شخصی مردم، نتیجه‌بخش بود که امروز پوشش مرحوم »مهسا امینی« آرزوی خیلی از جماعتِ منقبضِ تندرو باشد؟ در آن روزهای آتش و غم با خیلی‌ها صحبت کردم که آیا ممکن است این جرقه باعث عوض‌شدن تفکر تندروها شود و به سمت مردم برگردند؛ شمار زیادی از آنانی که می‌شناختم معتقد بودند اصل بد نیکو نگردد چون که بنیادش بد است. درست می‌گفتند اما دوست داشتم اتفاق دیگری رقم بخورد و مسوولان دست از لجاجت با ملت شریف ایران بردارند و بیش از آنکه خود را نگران قیامت آنها نشان دهند، دنیای‌شان را آباد کنند تا دست‌کم قیامت خودشان را نسوزانند. به مشکلات پیش روی این سرزمین بیندیشید؛ مکانیسم ماشه و ناتو و سایه‌ی شوم جنگ را درک کنید و با مردم ایران محترمانه برخورد کنید که نیازمند ایستادگی آنها هستید.