چند هفته ای می‌شود آقای عباس عبدی پیشکسوت روزنامه نگاری خودش را به مرخصی اجباری فرستاده و دیگر مطلبی نمی‌نویسند و یا اگر هم می‌نویسند منتشر نمی‌کنند.
نگارنده بعنوان یک روزنامه‌نگار مستقل سالهاست با نوشته های ایشان آشنا هستم و با اینکه با ایشان ارتباط دارم سوال نکردم چرا مخاطبان را از تحلیل های عمیق و در عین حال روان خود ف محروم کرده اند .
نمیدانم اگر سوال میکردم جواب ایشان به سوالم چه بود ولی پاسخ های زیر دور از ذهنم نیست .
مگر چند درصد مردم اهل مطالعه هستند ؟
مگر مسئولین ما به هشدارهای رسانه ها توجه هم می‌کنند؟
اینهمه نوشتیم و فریاد زدیم به کجا رسیدیم ؟
نقدهای دلسوزانه را مگر با سنگ جواب ندادند ؟
بجای گرامی دانستن منتقد دلسوز ، مگر برچسب و اتهام نزدند ؟
مگر هر سال عرصه را بر رسانه و اهل قلم تنگ تر نکردند ؟
مگر تضمینی برای امنیت رسانه و قلم در کشور وجود دارد ؟
و شاید سوال آخر ایشان این باشد که مگر امیدی به اصلاح امور وجود دارد که باز هم بنویسم ؟
بعنوان روزنامه نگاری که یک دهه هست فعالیت میکنم می‌گویم؛
وقتی پر فروش ترین کتاب های نمایشگاه کتاب ، کتاب های تعبیر خواب و آشپزی باشد بنظر شما نوشتن در این مملکت ، آب در هاون کوبیدن نیست ؟! یا وقتی مسئولین یک کشور رسانه را مساوی با مزدور غرب ، آنتن بیگانه ، جاسوس و.. می‌پندارند چرا باید نوشت ؟!
ختم کلام ؛
کنار کشیدن روزنامه نگاران برجسته از صحنه رسانه و سیاست یعنی میدان برای رسانه های معاند بازتر شدن . حال از شما مخاطب سوال میکنم ؛ بنظر شما مقصر سکوت و به حاشیه رفتن اهل قلم در این کشور کیست ؟ مردم هستند یا حکومت ؟!!