براى حفظ منصب، چه ریاکارى ها که نمى کنند و چه حق ها که ناحق نمى کنند و چه جفاها که در حق دیگران روا نمى دارند.
هر دروغى را سازماندهى مى کنند تا بمانند. هر نیکویى را پایمال مى کنند تا متقاضیان محتاج را به سوى خود جلب نمایند و راه بر دیگران مى بندند تا خودشان را برتر از آنان جلوه دهند.
حسادت، آنها را بى رحم و بى پروا مى سازد آنچنانکه هر انسان فرهیخته و شایسته اى را براى خود یک تهدید مى شمارند که باید با تمام قوا او را از زندگى دوربسازند و او را به حاشیه برانند و راهها را بر او ببندند و زیستن را بر او دشوار سازند و از میدان به در کنند.
چون میز و صندلى را از آنان بستانند، به ناگهان عدالت خواه و روشن اندیش و منتقد اصلاح گر و حق گراى آزاداندیش مى شوند و از باندبازى شکوه مى کنند و از نبود فرهیختگان متخصص بر مسند امور وا اسفاها سر می دهند و مقاله ها می نویسند و کتاب ها چاپ می کنند و صداى شان را بلند می کنند که این جامعه فضاى کافى در اختیار شهروندان درستکار قرار نمى دهد و فرصت ها را از صاحبان فضیلت دریغ مى دارد و داد مى زنند تا صداى وجدان خفته ى درون خویش نشنوند، در حالیکه خودشان مسبب فاجعه ها هستند و سهم خود را در این ویرانى ها نادیده می گیرند.
کاش براى جبران این زشتکارى ها خودشان را بازیابی می کردند و به جای هیاهو به خودشان رجوع می کردند که خود، مخاطب انتقادات و فریادهای شان هستند