عجیب است ؛ بعضی ها سالهاست در سیاست حضور دارند ، اما هنوز نفهمیده اند سیاست با صندلی فرق دارد. صندلی را میتوان اشغال کرد ، اما جایگاه را باید به دست آورد. البته این تفاوت برای کسانی که تمام هنرشان چسبیدن به میز و صندلی است ، احتمالاً یک بحث فلسفی پیچیده محسوب میشود!
این جماعت را میتوان از روی چند نشانه شناخت : وقتی مشکلی پیش میآید ، غیبشان میزند ؛ وقتی دوربین روشن میشود ، حاضر میشوند. وقتی باید تصمیم بگیرند ، اهل مشورت اند ؛ وقتی باید پاسخ بدهند ، اهل سکوت. وقتی موفقیتی به دست می آید ، همه کاره اند و وقتی شکستی اتفاق میافتد ، حتی مسئول آبدارخانه هم از نظرشان مقصر است ، جز خودشان!
برخی از این سیاست پیشگان چنان در هنر توجیه مهارت پیدا کرده اند که اگر روزی خورشید هم طلوع نکند ، احتمالاً پشت تریبون خواهند رفت و اعلام میکنند : این طلوع نکردن ، بخشی از برنامه راهبردی ما برای مدیریت روشنایی در شرایط خاص است! از همه جالب تر ، حافظه سیاسی بعضی هاست ؛ حافظه ای کاملاً انتخاباتی!
حر فهای دیروز خودشان را به یاد نمی آورند ، اما اشتباهات بیست سال پیش دیگران را با ذکر تاریخ ، ساعت و شماره جلسه از حفظ اند. اگر وعده ای عملی نشد ، سوءتفاهم بوده ؛ اگر موضعی عوض شد ، اقتضای زمان بوده ؛ و اگر تناقضی آشکار شد ، لابد مردم باید سطح درک سیاسی خود را بالا ببرند!
در این میان ، مردم هم به یک دانشگاه تخصصی برای فهم زبان سیاستمداران نیاز پیدا کرده اند ، دانشگاهی که در آن واحد درسی چگونه هیچ نگوییم اما دو ساعت سخنرانی کنیم و درس تخصصی
« چگونه مسئول باشیم ، اما مسئولیت نپذیریم » ارائه شود
بعضی ها چنان به قدرت علاقه دارند که گویی قدرت نه امانت مردم ، بلکه ارث پدری آنهاست. صندلی را که میگیرند ، دیگر بلند شدن از آن را نوعی خیانت به آرمان های ملی تلقی میکنند! حتی اگر چهار پایه صندلی هم بشکند ، حاضرند روی سه پایه ادامه دهند ، اما از جای خود تکان نخورند. البته نباید منکر استعدادهای درخشان این گروه شد. در تغییر موضع ، رکورددارند ؛ در فرار از پاسخگویی، استادند ؛ در وعده دادن ، نابغه اند و در پیدا کردن مقصر ، چنان خلاقیتی دارند که اگر روزی مسابقات جهانی بهانه تراشی برگزار شود، احتمالاً سکوی اول تا سوم را هم زمان تصاحب خواهند کرد! اما یک سؤال ساده وجود دارد : اگر قرار است مشکلات همیشه تقصیر دیگران باشد ، اگر تصمیم ها همیشه اشتباه از آب دربیاید و اگر وعده ها همیشه به فردایی نامعلوم موکول شود، پس این همه اصرار برای ماندن در قدرت برای چیست؟ مگر قرار است مردم هزینه تمرین و کارآموزی سیاسی شما را بپردازند؟
سیاستمداری که از نقد میترسد ، از مردم فاصله میگیرد و از پذیرش اشتباه فرار میکند ، بیشتر از آنکه سیاستمدار باشد ، مدیر روابط عمومیِ ناکامی های خودش است! بیایید یک بار برای همیشه قبول کنیم که سیاست با تعداد عکس های یادگاری ، تعداد جلسات ، طول سخنرانی ها و ضخامت پرونده های اداری اندازه گیری نمیشود.
سیاست یعنی فهم زمان ، شناخت جامعه ، قدرت تصمیم گیری و مهمتر از همه ، شهامت پاسخگویی. و حرف آخر اینکه: سیاستمدار بی سیاست ، مثل پزشک بی دانش است ؛ با این تفاوت که پزشک نابلد شاید یک بیمار را گرفتار کند ، اما سیاستمدار نابلد میتواند یک جامعه را به اتاق انتظار بفرستد و خودش سالها پشت میز مدیریت بنشیند!
مردم دیگر به سیاستمدارانی که فقط بلدند حرف بزنند احتیاج ندارند ؛ آنها کسی را میخواهند که بلد باشد کاری انجام دهد. چون از بس وعده شنیده اند ، اگر روزی یکی از این آقایان و خانم ها حقیقتی بگوید ، احتمالاً مردم ابتدا به دنبال دوربین مخفی خواهند گشت!