در این تصویر، ایران پس از ونزوئلا، سودان و سومالی، جایگاه چهارم را در میان کشورهای جهان دارد. جالب است بدانید لبنان در جایگاه دهم، یمن در جایگاه سیزدهم و فلسطین در جایگاه بیست‌ودوم جدول فلاکت جهانی قرار دارند. عراق و سوریه نیز به ترتیب در جایگاه سی‌ویکم و سی‌وسوم ایستاده‌اند. با این حساب، ایرانیان فلاکت‌زده باید چشم امید به لطف لبنان، فلسطین و یمن داشته باشند و از خود بپرسند چگونه کشوری با این همه ظرفیت، منابع طبیعی، نیروی انسانی و پیشینه تاریخی به چنین جایگاهی رسیده است؟
البته فراموش نکنیم که وضعیت اقتصادی مردم، نشان از فلاکت بی‌چون‌و‌چرا دارد و اساسا نیازی به تایید این آمارها نیست. البته فلاکت اقتصادی مسابقه‌ای نیست که از پایین‌تر بودن دیگران خوشحال شویم و به حال خودمان دلخوش باشیم. رنج مردم ونزوئلا، سودان یا سومالی هم کمتر از رنج مردم ایران نیست که رنج بشریت است. اما مساله اینجاست که چرا باید مردمی که سال‌ها با امید به آینده، سختی‌ها را تحمل کرده‌اند، همچنان نگران فراهم‌کردن ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی خود باشند؟ فلاکت فقط در عدد و رقم‌های یک جدول خلاصه نمی‌شود. فلاکت را می‌توان در سفره‌هایی دید که هر روز کوچک‌تر می‌شوند. در نگاه پدرانی که شرمنده خانواده هستند و مادرانی که برای خرید مایحتاج خانه ناچارند از نیازهای ضروری بگذرند. در تن بی‌رمق بازنشستگانی که حقوق‌شان کفاف چند روز از مخارج زندگی را می‌دهد یا در چشم خالی از شوق جوانانی که با وجود تحصیل و تلاش، چشم‌انداز روشنی برای آینده خود نمی‌بینند. تورم، بیکاری و کاهش قدرت خرید، واژه‌هایی نیستند که تنها در گزارش‌های اقتصادی معنا پیدا کنند. اینها واقعیت زندگی مردمی هستند که هر روز با افزایش قیمت‌ها از بخشی از خواسته‌ها و حتی نیازهایشان چشم می‌پوشند. مردمی که دیگر برای داشتن زندگی مرفه برنامه‌ریزی نمی‌کنند و آگاهانه و از سر جبر روزگار تلاش می‌کنند، زندگی معمولی را با چنگ و دندان، حفظ کنند. ما به تماشای جهان آمده‌ایم اما ظاهرا جهان هم به تماشای ما نشسته است. قرار نبود حاصل این همه سال صبوری و تحمل، رسیدن به جایگاهی باشد که حتی دیدنش هم برایمان دردآور است. سوال اساسی این است پول نفت و منابع این کشور ثروتمند کجا رفته و چگونه و در چه جایی هزینه شده که مردمان این سرزمین باید در فلاکت دست‌و‌پا بزنند و پاسخگویی نباشد.