بی‌شک گره‌گشایی از مشکلات مردم و خدمت به آنها که ولی‌نعمتان کشور و انقلاب اسلامی هستند باید در اولویت برنامه مدیران دستگاه‌های دولتی و حاکمیتی قرار داشته باشد چراکه این مهم جدای از کسب رضای الهی، رابطه مستقیمی به سطح رضایتمندی مردم از نظام و افزایش حمایتشان از دولت و به تبع آن حاکمیت دارد.
خدمت‌رسانی به مردم جا و مکان نمی‌شناسد و هرکجا که گرهی از هزاران گره مردم این مرز و بوم گشوده شود یقینا آنجا مکان مقدسی خواهد بود.
سالهاست که برای رسیدگی به امور مردم میزهای خدمت راه‌اندازی شده است و در دولت سیزدهم برپایی میزهای خدمت قوت بیشتری به خود گرفت و از آن زمان تاکنون هر هفته میعادگاه‌های نماز جمعه میزبان دستگاه‌های اجرایی برای پاسخگویی به سوالات و مشکلات مردم می‌شود.
اما سوال اینجاست که این طرح از ابتدا تاکنون تا چه اندازه توانسته است از مشکلات مردم استان بکاهد؟ آیا طرح همین مشکلات با مراجعه مردم به دستگاه‌ها و نهادهای دولتی تفاوتی با مراجعه آنها به میز خدمت در محل برگزاری نماز جمعه دارد و آیا رسیدگی به آن بهتر انجام می‌گیرد؟
آیا انجام حرکات نمایشی در راستای حل مشکلات مردم بدون تلطیف قوانین و مقررات دست و پاگیر اداری و قشون‌کشی به درون مساجد و تکایا آیا گره‌ای از مشکلات واقعی مردم باز می‌کند؟
هرچند تصاویر و مستندات موجود گویای آنست که مردم استان استقبال چندانی از میزهای خدمت مستقر در میعادگاه‌های نماز جمعه ندارند اما استمرار این طرح به چه دلیل است؟ آیا وقت آن نیست که در رسیدگی به مشکلات و گره‌گشایی از کار مردم بازنگری اساسی صورت گیرد.
امروز بروکراسی اداری، تفسیر متفاوت و البته سختگیرانه از قانون و مقررات، تنگ‌نظری بعضی مدیران و برخی کارمندان دستگاه‌های اجرایی، پارتی بازی و نداشتن تعهد کاری نه تنها مردم را از پیگیری امور خود در مراجعه به دستگاه‌ها و نهادهای دولتی بلکه از مراجعه آنها به میزهای خدمت مستقر در میعادگاه‌های نماز جمعه ناامید و سرخورده کرده است و تا زمانی که نگاه از بالا به پایین مسئولان تغییر نکند و پیگیری امور مردم درگیر قوانین دست و پا گیر اداری باشد حتی انتقال میزهای خدمت از ادارات به مساجد و مصلاهای نماز جمعه نیز گشایشی در امور مردم ایجاد نخواهد کرد.
به نظر می‌رسد وقت آن رسیده “چشم را باید شست، جور دیگر باید دید“