در این یادداشت قصد دارم به شادی که نیاز ضروری جامعه ماست بپردازم.
همین اول بگویم ایران ما در این مرحله از تاریخش ، نیاز شدیدی به تفکر و اندیشه دارد ، بجای ایدولوژی نیازمند عقلانیت و اخلاق است و بجای شعار شدیدا نیازمند شعور است .
طبق آمارهای ارائه شده حدود ۷۰ درصد جمعیت کشور را جوانان تشکیل می‌دهند ، جوانانی که از نظر تفکر ، سلیقه و رفتار زمین تا آسمان با نسل های گذشته تفاوت دارند .
در مورد جوانان امروزی یا همان نسل Z زیاد گفته شده است ولی بنده میخواهم بگویم اگر حواسمان به خواسته و روحیات این نسل سرکش و معترض نباشد و چاره ای برای شادی این نسل اندیشیده نشود دودمان مان را به باد خواهند داد !!
همانطور که بیان شد وقتی حدود ۷۰ درصد جمعیت کشور جوان هستند باید ۷۰ درصد برنامه های فرهنگی و اجتماعی کشور با سلیقه و ذائقه جوانان تدوین و اجرا شود . به گفته روانشناسان فراهم کردن فرصت بروز هیجانات و احساسات نیروی جوان ، از بروز بحران در یک جامعه افسرده و پرخاشگر جلوگیری خواهد کرد .
قبول دارم شرایط کشور شرایط خاصی است ولی تفریح و نشاط و شادی جوانان را سیاسی و جناحی کردن ، رنگ و بوی اعتقادی و ایدئولوژیک دادن و دائم مراسمات غم و ماتم را برجسته کردن جمعیت کثیری از جامعه را که جوانان هستند را تبدیل به معترض خواهد کرد . وقتی آمارهای منتشر شده می‌گوید بیش از ۲۰ درصد ایرانی ها دچار بیماری و تنش روحی روانی هستند و در شهر تهران بیشتر مردم افسرده هستند این یعنی یک بحران خاموش بیخ گوش حاکمیت !
میخواهم بگویم ؛
فشارهای اقتصادی ، تورم ، بیکاری و مشکلات موجود همبستگی ملی ما را تحت شعاع خود قرار داده است ، وقتی ما می‌توانیم مراسمات و مناسبت های مذهبی را در خیابان و میدان های شهر با جمعیت زیادی برگزار کنیم چرا نتوانیم از عهده برگزاری یک کنسرت بر بیاییم ؟!
جان کلام اینکه ؛
ایران سرزمین مشاع و متعلق به تمام ایرانیان با هر تفکر و اعقاد است نه متعلق به یک قشر و تفکر خاص ، با اندیشه ، عقلانیت و دوری از شعارهای بی پایه و اساس ، شادی را به جامعه برگردانید ، به اعتقادات و باورهای جوانان و اکثریت جامعه که خواستار برگزاری کنسرت و شادی و نشاط اجتماعی در شهرها هستند احترام بگذارید تا همبستگی ملی ما بیشتر شود ، اگر خواستار همبستگی هستید !!