ضرب‌المثلی هست که میگوید بیمار باشی بهتر است از اینکه پرستار بیمار باشی.
بسیار دیده‌ایم کسانی که به‌ناچار از بیماری در خانه پرستاری می‌کنند روز به روز نحیف‌تر می‌شوند. مراقبت از بیماران، پرستاران را فرسوده می‌کند. پرستاری از مشاغل سختی است که با جان آدم‌ها سروکار دارد. گاهی تاخیر در دادن دارو به بیمار یا فراموشی می‌تواند مرگ بیمار را رقم بزند. در سال‌های اخیر، پرستاران بسیاری از کشور مهاجرت کرده‌اند و تعداد زیادی از آنها در کشورهای عربی حوزه‌ی خلیج‌فارس مشغول کار هستند. تعدادی هم به کشورهای اروپایی رفته‌اند و آنجا شاغل شده‌اند. تقریبا می‌توان گفت اکثر آنان که مهاجرت کرده‌اند از نحوه‌ی کار در بیمارستان‌های خارج از کشور ایران، رضایت دارند. هم حقوق خوب دریافت می‌کنند و هم ساعت کاری‌شان، خللی در زندگی شخصی ایجاد نمی‌کند.
واقعیت این است که رسیدگی به مشکلات این شغل، نیازمند نگاه کلان در برنامه‌ریزی کشور است و ظاهرا از دست روسای دانشگاه‌های علوم‌پزشکی کاری برنمی‌آید. هرچند پزشک، بیماری و روش درمان را تشخیص می‌دهد. اما تشخیص به‌تنهایی نمی‌تواند، بهبودی بیماران را تضمین کند. بلکه حلقه‌ی واسطی که پس از تشخیص بیماری، روند بهبود را تسهیل می‌کند، پرستاران هستند. کسانی که در همه‌گیری کرونا، جان عزیزشان را در طبق اخلاص گذاشتند و به بیماران، خدمات ارائه کردند. پرستاران از وضعیت شغلی‌شان رضایت ندارند و شیفت‌های طولانی و مزایای کم، آنان را فرسوده کرده است. دولت باید به پرستاران، توجه کند. بسیاری از قوانین و مقرارت، نیازمند بازنگری هستند. دانش‌‌آموزان کمتر تمایلی برای انتخاب رشته‌ی پرستاری در دانشگاه دارند، وقتی نارضایتی پرستاران را می‌بینند ترجیح می‌دهند وقت و عمرشان را صرف این رشته نکنند و ما در آینده با بحران کمبود پرستار مواجه می‌شویم.