لبخند رضایت روی لب‌شان از سر صداقت کودکانه‌ای بود که مهربانی را در فضای خانه منتشر می‌کرد. پایان هفته برای خانواده‌ی من همین دور‌همی خانوادگی است که حس بی‌نظیری دارد. سال‌های کودکی‌ام، سفر، بخشی از برنامه‌ی سالانه‌ی خانواده‌ها بود اما امروز، خانه‌ی پدری از عصر چهارشنبه تا غروب جمعه، مقصد گردشگری و تور خارج از کشور خانواده‌‌ام است. البته که این خانه پر از مهر و مهربانی است اما مساله‌ی مهم، حذف سفر از زندگی بسیاری از مردم است. دست‌ورویی به آب زدم و دیدم هر کسی به کاری مشغول است، یکی از خواهران پای اجاق گاز بود و به دستور رادمهر و کیان، مشغول پختن ماکارونی بود. دو سه نفر از مادرجون، چایی می‌خواستند و چند نفری هم پای تلویزیون شبکه‌ها را به امید یافتن برنامه‌ی دلخواه‌شان، عوض می‌کردند. همه تلاش می‌کردند از مشکلات چیزی نگویند حتی خودم که تقریبا از نفس افتاده بودم. اما همه‌چیز در تصرف مشکلات بود. در جای همیشگی نشستم و با عطر چایی که در مقابلم بود حالم را خوش می‌کردم که دو سه تا از بچه‌ها صدای بحث‌شان بالا گرفت و رو به من کردند و گفتند خاله مگه قرار نیست بمب هسته‌ای بزنند؟
تا خواستم جواب بدهم، هیربد گفت: عمه همه می‌میریم؟ فتیله‌ی بگومگو را پایین کشیدند و چشم دوختند به اینکه چه می‌گویم. چه داشتم بگویم؟ باید به قدر فهم‌شان از جنگ می‌گفتم. گفتم شما فعلا به بازی و خوش‌گذرانی خانه‌ی مادربزرگ مشغول باشید، خدای مردم ایران بزرگ است. گفتند آخه ما دل‌مان می‌خواد زندگی کنیم و دنیا را بگردیم. گفتم حتما بزرگ می‌شوید و آینده‌ی خوبی در انتظارتان است. لبخند زدم و آنان نیز با لبخند، پاسخم را دادند. به چهره‌ی مادران‌شان نگاهی انداختم و دیدم همه در جایی دیگر سیر می‌کنند. برای منی که وقتی به دنیا آمدم، جنگ بوده و تا امروز هزار مصیبت را پشت سر گذاشته‌ام، سایه‌ی جنگ، ترسناک است چه رسد به این کودکانی که دنیا را در صلح، دوست دارند. من از سیاست چیزی نمی‌دانم اما همین اندازه می‌دانم که اگر بشود راهی پیدا کرد که سایه‌ی جنگ از سر ملت ایران، کم شود نباید از آن غافل بود. ملت بزرگ و رنج‌کشیده‌ی ایران، حق دارند در رفاه و آرامش زندگی کنند بدون اینکه آرزوهایشان لگدمال بمب هسته‌ای شود.