نگاهی به اخبار و هیاهوی ایجاد شده در فضای مجازی، این پرسش ها را مطرح می کند که چه شد ذینفعان این حوضه آبریز یکدیگر را تهدید می دانند و مردم هر استان می خواهند که با نفی دیگری خود را اثبات کنند؟ چرا بخشی از مردم بخشی استان اصفهان در یک فضای هیجانی به رفتارهای کاریکاتوری مثل شکستن خط لوله انتقال آب به یزد دست می زنند؟ چرا مردم علیه مردم اقدام می کنند؟ اینها همه ناشی از حل نشدن مساله های این حوضه آبریز و ناامیدی و سرخوردگی شهروندانی است که شکست سیاست های آبی دولت و تصمیمات مقطعی و کوتاه مدت در مقابله با بحران آب را به چشم می بینند. عدم شفافیت در ارائه آمار و اطلاعات صحیح و مذاکرات در پشت درهای بسته باعث می گردد تا جامعه به توهم خود ، علل کم آبی رودخانه زاینده رود را جستجو کند که به دلیل ناآشنایی با مباحث فنی و تغییر اقلیم و بارش ها در حوضه آبریز نیز اغلب به خطا می رود و با این حال اعتنایی به نظرات مدیران نداشته باشد.
برای مثال در دو دهه اخیر که کاهش نزولات جوی ناشی از تغییر اقلیم و همچنین تغییر فرم بارش از برف به باران در سرچشمه های زاینده رود رخ داده است و عدم مدیریت بر منابع آب محدود آن و بارگذاری بیش از توان این رودخانه، مسئولین و مدیران و به تبع آن کارشناسان و متخصصین از واژه مبهم و نامفهوم « بالادست » استفاده می کنند و چه کسی است که نداند منظور محدوده بالاتر از نقطه ورودی آب از استان چهارمحال و بختیاری به استان اصفهان در محلی به نام پل چم نار می باشد و در ذهن هموطنان این طور جا افتاده است که برداشت های غیرمجاز و مصارف بالادست و گم شدن آب (!) و امثالهم توسط چهارمحال و بختیاری صورت می گیرد در حالی که بخش تولید کننده آب در بالادست حوضه آبریز زاینده رود شامل چشمه دیمه و تونلهای انتقال بین حوضه ای آب شماره ۱ و ۲ و ۳ کوهرنگ در استان چهارمحال و بختیاری و روانابهای میان حوضه ای حد فاصل سد زاینده رود تا خروجی رودخانه از استان چهارمحال و بختیاری و شاخه پلاسجان و طرح انتقال آب چشمه لنگان واقع در شهرستان فریدن استان اصفهان می باشد.
در همین بازه ها نیز مصرف آب مدیریت سد و نیروگاه برقابی زاینده رود و تونل های سه گانه کوهرنگ نیز در دست استان اصفهان می باشد… ( ادامه دارد )