امروز داشتن خودرو به‌عنوان یکی از ملزومات زندگی شناخته می‌شود به‌ویژه وقتی ناوگان حمل‌ونقل عمومی نمی‌تواند پاسخگوی نیازهای روزانه خانواده‌ها باشد. برای بسیاری از خانواده‌ها، خودرو فقط وسیله‌‌ی تفریح و سفر نیست. بلکه از این وسیله برای بردن فرزندان به مدرسه، رفتن به محل کار و انجام کارهای روزمره و حتی گاهی در نقش آمبولانس، استفاده می‌کنند. داشتن خودرو می‌تواند بخشی از مشکلات زندگی را کم کند و به اعضای خانواده فرصت بیشتری برای رسیدگی به کارها بدهد. با این حال، خرید خودرو برای بخش بزرگی از جامعه به آرزویی دور از دسترس تبدیل شده است. افزایش لحظه‌ای قیمت خودرو در کنار تورم و کاهش قدرت خرید مردم، فاصله میان درآمد خانواده‌های ایرانی و هزینه خرید وسیله نقلیه را بیشتر کرده است. خانواده‌ای که بخش عمده درآمدش صرف اجاره مسکن، خوراک، پوشاک، درمان و هزینه‌های تحصیل فرزندان می‌شود، چگونه می‌تواند برای خرید خودرو پس‌انداز کند؟ حتی اگر سال‌ها از بخشی از هزینه‌های ضروری خود بگذرد، اما افزایش مداوم قیمت‌ها فرصت رسیدن به هدف را از او می‌گیرد. در چنین وضعیتی، خرید خودرو از تصمیم اقتصادی به دغدغه و آرزویی فرساینده تبدیل می‌شود. بازار خودرو با افزایش روزانه قیمت‌ها، تفاوت نرخ کارخانه و بازار و هزینه‌های جانبی، خریداران را دچار چالش کرده است. تسهیلات بانکی و طرح‌های فروش اقساطی هم برای همه خانواده‌ها راهگشا نیست چرا که بسیاری از خانواده‌ها امکان پرداخت اقساط سنگین را ندارند. از سوی دیگر نمی‌توان انتظار داشت همه شهروندان برای همیشه از خرید خودرو صرف‌نظر کنند و تنها به حمل‌ونقل عمومی متکی باشند به‌ویژه اینکه ناوگان اتوبوسرانی و تاکسیرانی پاسخگوی جمعیت و گستردگی شهرها نیست. خودرو نباید به کالایی لوکس و دست‌نیافتنی برای خانواده‌های معمولی تبدیل شود. سیاست‌گذاری درست در صنعت خودرو، ایجاد رقابت واقعی، کنترل هزینه‌های تولید و واردات و از همه مهم‌تر، تقویت حمل‌ونقل عمومی می‌تواند بخشی از این مشکل را حل کند. مردم انتظار ندارند با درآمد معمولی صاحب خودروی گران‌قیمت شوند اما انتظار دارند با حاصل سال‌ها کار و تلاش بتوانند صاحب یک خودروی معمولی و ایمن باشند. آیا رسیدن به چنین خواسته‌ای باید همچنان در حد یک رویا باقی بماند؟