اما مشکلی که گروه صنعتی انتخاب برای خریداران ایجاد کرد، موضوعی جدید و نایاب بود. ماجرا از آنجا مهم است که واردات لوازم خانگی به ایران، ممنوع شد تا انتخاب و شرکت‌های مشابه تحت حمایت‌های انحصاری بتوانند کشور را در تولید لوازم‌خانگی به خودکفایی برسانند. می‌دانیم که صفر تا صد محصولات صنعتی تولید یک کشور نیست و کشور سازنده، قسمت‌هایی از محصول نهایی تولیدی را از کشورهای دیگر تهیه می‌کند اما از روز بینگ‌بنگ تا امروز فقط تلویزیون‌های اسنوا و دوو شرکت انتخاب بوده‌اند که پس از به‌روزرسانی توسط یک شرکت چینی از کار افتادند و مشابه این اتفاق در هیچ بخش صنعتی و در هیچ جای دنیا اتفاق نیفتاده است. در این وضع‌وحال، مهم‌ترین پرسش از شرکت انتخاب و حامیان »تولید ملی« این است که شرکت چینی چگونه توانست کنترل هزاران دستگاه تلویزیون ایرانی تولید ملی را در اختیار بگیرد؟! در حالی که انتظار می‌رفت پس از ممنوع‌کردن واردات لوازم خانگی خارجی برای حمایت از تولید داخلی، شرکت‌های داخلی کیفیت و خدمات را ارتقا و بهبود دهند. اما در عمل قیمت کالاهای مونتاژ داخل، به‌شدت افزایش و به‌همان میزان افزایش قیمت از کیفیت کاسته شد. در واقع تولید‌کنندگانی که به درخواست آنها واردات محصولات مشابه تولیدهای مونتاژی ممنوع شد از این فرصت بهره نبردند بلکه نهایت سوءاستفاده را کردند تا اعتماد مصرف‌کنندگان ایرانی به کالاهای داخلی از بین برود. بحران از کار افتادن تلویزیون‌های اسنوا و دوو و همچنین کیفیتی که در خودروهای تولیدی ایران هر روز و هر لحظه تقلیل می‌رود، بیانگر نبود نظارت قانونی نهادهای متولی و مسوول است. حیرت‌انگیز است که پس از گذشت سه‌هفته از بحرانی که شرکت انتخاب ایجاد کرد هنوز هیچ نهاد دولتی در مقام پاسخگویی به مردم و پرسش از شرکت انتخاب برنیامده است. همچنان دولت پاسخی به این پرسش نداده که مگر قرار نبود انحصار به تولید ملی منجر شود؟ چرا وزارت صمت و سازمان حمایت مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان در برابر چنین موضوع مهمی سکوت کرده‌اند؟ چرا دستگاه قضایی و دادستان‌ها به‌عنوان مدعی‌العموم و به نمایندگی از 300هزار خانواده‌ای که دچار چالش شدند، ورود نکرده است؟ به‌نظر می‌رسد دولت و قوه‌ی قضائیه باید با حساسیت و دقت بیشتری نظارت و مراقبت کنند تا کالایی که به نام تولید ملی عرضه می‌شود، مونتاژ نباشد که مصداق خیانت به اعتماد عمومی و تهدید صنعت داخلی است.