سالهاست که دولت های مختلف برای جبران مشکلات اقتصادی ، ساده ترین راه را انتخاب کرده اند ؛ پرداخت یارانه نقدی ، کالابرگ و کمک های معیشتی! اما سؤال اساسی اینجاست : آیا پس از سالها پرداخت یارانه ، وضعیت معیشتی مردم بهتر شده است؟ آیا قدرت خرید خانوارها افزایش یافته؟ آیا تورم مهار شده و سفره مردم رنگین تر شده است؟
واقعیت تلخ این است که یارانه ای که امروز پرداخت میشود ، گاهی پیش از آنکه به دست مردم برسد ، زیر چرخ دنده های تورم و گرانی بی اثر میشود. دولت مبلغی به حساب مردم واریز میکند ، اما چند روز بعد افزایش قیمت کالاهای اساسی ، همان مبلغ ناچیز را از قدرت خرید خانوارها خارج میکند. آیا این شیوه مدیریت اقتصادی است؟ مردم به جای یارانه ، شغل پایدار ، درآمد کافی و امنیت اقتصادی میخواهند.
به جای آ نکه دولت هر ماه منتظر بماند تا مبلغی به حساب مردم واریز کند ، باید زمینه اشتغال مولد ، رونق تولید ، حمایت واقعی از کشاورزان ، صنعتگران ، کارآفرینان و بخش خصوصی را فراهم کند. چرا باید جوان تحصیلکرده کشور برای پیدا کردن یک شغل آبرومند سا لها سرگردان باشد؟ چرا سرمایه گذار به جای آنکه با اطمینان سرمایه خود را وارد تولید کند ، گرفتار بروکراسی اداری، قوانین متغیر و موانع متعدد باشد؟ چرا تولیدکننده ای که میتواند هزاران فرصت شغلی ایجاد کند ، باید با مشکلات مالیاتی ، بانکی و تأمین مواد اولیه دست وپنجه نرم کند؟ اگر اقتصاد کشور قدرتمند باشد ، مردم نیازی به کمک های ناچیز و مقطعی نخواهند داشت.
دولت باید به جای توزیع فقر ، ثروت تولید کند ؛ به جای گسترش وابستگی مردم به یارانه ، قدرت درآمدزایی خانواده ها را افزایش
دهد ؛ به جای پرداخت کمک های کوتاه مدت ، زیرساخت های اشتغال و تولید را تقویت کند. از سوی دیگر ، مهار تورم ، مبارزه با فساد اقتصادی ، جلوگیری از رانت و تبعیض ، اصلاح نظام بانکی و حمایت از تولید داخلی باید در اولویت برنامه های اقتصادی قرار گیرد. نمی توان از مردم انتظار صبر و تحمل داشت ، اما هر روز شاهد افزایش قیمت مسکن ، اجاره بها ، گوشت ، مرغ ، برنج و سایر کالاهای ضروری بود. نمیتوان با حقوق های ناچیز و هزینه های سرسام آور زندگی ، از خانواده ها انتظار داشت که بدون دغدغه زندگی کنند.
سخن آخر اینکه ؛ یارانه نباید جایگزین سیاست اقتصادی شود. دولت ها باید بدانند که عزت مردم در گرو توانمندی اقتصادی ، اشتغال پایدار و درآمد کافی است ، نه پرداخت مبالغی که در برابر هزینه های سنگین زندگی ناچیز است. مردم ایران شایسته زندگی بهتر هستند. آنها نمی خواهند برای تأمین ابتدایی ترین نیازهای زندگی چشم انتظار یارانه باشند ؛ آنها میخواهند با کار و تلاش خود زندگی کنند و شرمنده خانواده هایشان نباشند. وقت آن رسیده است که مسئولان به جای مدیریت فقر ، به فکر ریشه کن کردن عوامل فقر باشند. اقتصاد توانمند ، مردم توانمند میسازد ؛ اما اقتصاد ضعیف ، حتی با پرداخت یارانه هم نمیتواند رضایت و رفاه مردم را تأمین کند.__