کشور ظاهرا که نه ، دقیقا عین واقعیت دچار بن بست شده و انگار امیدی به تغییر و گشایش اقتصادی و سیاسی و فرهنگی در آن نیست که نیست .
ایران ما روزهای سختی را می‌گذراند و شبیه بیماری شده است که نیاز به احیا و شوک قوی برای بازگشت به حیات و ادامه زندکی دارد . بعید می‌دانم دیگر بشود با داروهای مُسکن و موقتی این بیمار رو به موت را احیا کرد و نجات داد .
پزشکانی که می‌توانستند این بیمار رو به موت را نجات دهند یا جلای وطن کرده اند یا به گوشه ای خزیده اند یا به حاشیه رانده شده اند و این بیمار فلک زده دست ناشیان نا کاربلدی افتاده است که نمی‌توانند حتی خودشان را اداره کنند چه رسد کشور را به ساحل آرامش برسانند !
بارها نوشته ام تعصبات کورکورانه بر روندی که در این چند دهه بر کشور حاکم است باعث شده امیدی به آینده ای روشن نداشته باشم ، این دولت و آن دولت و این مجلس و آن مجلس هم ندارد.
مگر نه همین مجلس و دولت انقلابی برای رسیدن به قدرت شعارهایی دادند که اگر ما قدرت را بدست بگیرم چنان و چنین خواهد شد ، آیا شد ؟! مگر نگفتند ما جور چهار دهه ناکارآمدی دولت‌ها را خواهیم کشید آیا کشیدند؟ مگر قرار نبود وضع مردم از آنی که بود بهتر شود آیا شد ؟مگر قرار نبود طرح های انقلابی برای رفاه مردم اجرا کنند ، اجرا شد ؟مگر قرار نبود اشتغال ایجاد کنند و جلوی مهاجرت جوانان گرفته شود آیا شد ؟ مگر قرار نبود تورم را تک رقمی کنند آیا شد ؟ و…
اگر بخواهم از این دست شعارهایی که دادند و اجرا نشد مثال ها بزنم زیاد است ولی خلاصه کنم ؛
تغییرات بزرگ ادم های بزرگ میخواهد . تا تغییرات اساسی در اقتصاد و فرهنگ و سیاست این کشور صورت نگیرد هیچ اتفاقی نخواهد افتاد ، دلتان را به شعارهای رنگین کمانی سیاست بازان و مدعیان نجات کشور خوش نکنید ، عیوب مملکت داری را خوب می‌دانیم و می‌دانند کجاست ، کشور با سیاست از این ستون تا آن ستون فرج است اداره می‌شود ، امیدوارم مردم سوار شده بر کشتی طوفان زده این مملکت ، روزی روزگاری به ساحل آرامش برسند !!