در مورد راهکارهای اصلاح و بهبود آسیب های اجتماعی هم نظر های مختلفی وجود دارد. عده ای روش ایجابی را تجویز می کنند و عده ای دیگر به روش های سلبی اعتقاد دارند. جوامعی هم وجود دارند که به این مسائل نگرشی علمی و منطقی دارند و سعی می کنند با قبول وجود این آسیب ها، علت آن ها را با استفاده از روش های علمی بشناسند و برای حذف یا به حداقل رساندن آن ها از روش های منطقی سود ببرند. این جوامع، آنهایی هستند که در آن ها انباشت علمی صورت گرفته و در اثر ارتباط با فرهنگ های مختلف به سطحی از آگاهی رسیده اند که به حق آزادی و برابری انسان ها و حق برخورداری تمامی انسان ها از حقوق مادی و معنوی اعتقاد داشته باشند.
آن چه در مورد آسیب های اجتماعی در ایران می توان گفت این است که موضوع آسیب ها به وضعیت فرهنگی، آموزشی، اقتصادی و اجتماعی حاکم بر جامعه بر می گردد و آسیب های اجتماعی علاوه بر این که مسئله ای اجتماعی شمرده می شوند، پیشگیری و مقابله با آنها بار اعتقادی و ارزشی نیز دارد. یعنی یک آسیب که در یک جامعه ی با سیاست لیبرال، فقط یک جرم محسوب می شود، در ایران علاوه بر جرم بودن، گناه به شمار می رود. این نگرش خاص به مسئله ی اجتماعی باعث می شود که مجرم یا منحرف علاوه بر آن که جامعه و دولت را عامل انحراف خود بداند، خودش راهم گناه کار می بیند.
سیاست های اجتماعی هر جامعه ای روش های مختلفی را در برخورد با آسیب های اجتماعی پیشنهاد می کند. شیوه ی برخورد با این مسائل، ارتباط مستقیمی با این سیاست ها دارد .این سیاست ها را هم نهادهایی که در تمامی جوامع وجود دارد تعیین می کند .در جوامع مدرن امروز تمایل بر این است که این سیاست ها هرچه بیشتر توسط نهاد آموزش و پرورش و نهاد خانواده به جامعه تزریق شده و نهاد سیاست حداقل دخالت را در این امور دارد. اما در جوامعی که در آن ها نهاد سیاست قدرتمندتر است، این سیاست ها توسط این نهاد وضع و به جامعه دیکته می شود. تجربه نشان داده است که جوامع نوع اول در مهار بحران های اجتماعی موفق تر عمل کرده اند چون مردم راهکارهای مقابله با آسیب های اجتماعی را وضع و از آن ها حمایت می کنند. اما در جوامعی که سیاست های اجتماعی را نهاد سیاست وضع می کند، لاجرم باید ضمانت های اجرایی آن ها را هم تعیین کند که در این حال استفاده از نیروهای حافظ قوانین مثل پلیس ضرورت پیدا می کند.
حمایت از آسیب دیدگان اجتماعی نیز به سیاست های اجتماعی مربوط است. دراین مورد نیز وقتی حمایت از آسیب دیدگان به طور کامل در اختیار نهاد سیاست قرار می گیرد، این نهاد از دیدگاه خود به آن ها نگاه می کند، اما وقتی مردم یک جامعه به حمایت از این آسیب دیدگان می پردازند، بسیار عمیق تر و کامل تر عمل می کنند، چون مردم در متن این آسیب ها قرار دارند، آن ها را خوب می شناسند و برای حمایت از افرادی که دچار بحران هستند انگیزه های قدرتمندی دارند. این یعنی همان موضوعی که رهبر معظم انقلاب نیز بر آن تاکید دارند، یعنی حضور، مشارکت و بهره گیری از ظرفیت مردم در همه عرصه ها.
یکی از راهکارهای حمایت از آسیب دیدگان اجتماعی، سازمان ها و تشکل های مردمی و غیردولتی است. این سازمان ها که در تمامی جوامع ریشه دارند در عصر کنونی کارکردهای مختلف و موثری پیدا کرده اند و نقش مهمی در حیات جوامع ایفا می کنند. سازمان های غیردولتی با تاثیرگذاری در وضع و اجرای سیاست های اجتماعی، در نقش های مختلفی مثل مشاور دولت، منتقد دولت وگاه حتی به عنوان بازوی اجرایی سیاست های اجتماعی دولت ها فعالیت دارند. این سازمان ها با ویژگی های منحصر به فردی که دارند، امروزه به نماد کار مردمی تبدیل شده اند و به نظر می رسد در هر جامعه ای که این سازمان ها فعال تر و گسترده تر عمل می کنند،آرمان حکومت مردم بر مردم نمایان تر است و قطعا دولت با وجود مردم در کنار سیاست های خود، با زحمت، هزینه و مشکلات کمتری مواجه می شود.