به گزارش سلامت‌نیوز، مسعود مجرد، دبیر خانه پرستار استان آذربایجان غربی، در یادداشتی با اشاره به افزایش نگرانی‌ها درباره فوت پرستاران جوان، نسبت به پیامدهای فشار کاری، کمبود نیروی انسانی، اضافه‌کاری‌های طولانی‌مدت و استرس مزمن بر سلامت پرستاران هشدار داده و خواستار انتشار آمار شفاف مرگ‌ومیر پرستاران در پنج سال اخیر و بررسی مستقل ارتباط احتمالی شرایط شغلی با این مرگ‌ها شده است. او تأکید می‌کند که بحران پرستاری تنها به مهاجرت و ترک حرفه محدود نمی‌شود و حفاظت از جان و سلامت پرستاران نیز باید در اولویت نظام سلامت قرار گیرد. مسعود مجرد، دبیر خانه پرستار استان آذربایجان غربی: «پرستاران برای نجات جان بیماران به بیمارستان می‌روند؛ اما چه کسی مسئول نجات جان پرستاران است؟» مسعود مجرد، دبیر خانه پرستار استان آذربایجان غربی، با ابراز نگرانی از افزایش گزارش‌های مربوط به فوت پرستاران جوان و کم‌توجهی به این مسئله اظهار داشت: متأسفانه سال‌هاست درباره مهاجرت پرستاران، کمبود نیروی انسانی، ترک حرفه و خانه‌نشینی نیروهای متخصص صحبت می‌کنیم؛ اما در کنار این بحران‌ها، با مسئله بسیار تلخ‌تری مواجه هستیم و آن، از دست دادن پرستاران جوان در سنینی است که باید در اوج توانایی و فعالیت حرفه‌ای خود باشند. این موضوع دیگر صرفاً یک زنگ هشدار نیست؛ بلکه نیازمند توجه فوری و بررسی جدی در سطح ملی است. وی با اشاره به مفهوم «سندرم کاروشی» (Karoshi) افزود: کاروشی اصطلاحی ژاپنی برای مرگ ناشی از کار بیش از حد است؛ پدیده‌ای که در مطالعات سلامت شغلی با فشار کاری شدید، اضافه‌کاری طولانی‌مدت و استرس مزمن ارتباط دارد. پرستاران در محیطی فعالیت می‌کنند که با شیفت‌های طولانی، کمبود نیروی انسانی، اضافه‌کاری‌های اجباری، اختلال خواب، فشار روانی مستمر و مسئولیت سنگین حفظ جان بیماران همراه است. مجموعه این عوامل می‌تواند سلامت جسمی و روانی آنان را به‌شدت تحت تأثیر قرار دهد. البته نمی‌توان بدون بررسی‌های پزشکی و کارشناسی، علت فوت پرستاران را به سندرم کاروشی نسبت داد؛ اما نمی‌توان احتمال نقش شرایط فرساینده شغلی را نیز نادیده گرفت. دقیقاً به همین دلیل، انجام یک مطالعه ملی و مستقل ضرورت دارد. دبیر خانه پرستار آذربایجان غربی با انتقاد از نبود شفافیت آماری در این زمینه تصریح کرد: وزارت بهداشت باید آمار فوت پرستاران در پنج سال اخیر را به تفکیک سن، سابقه خدمت، محل اشتغال و علت فوت منتشر کند. همچنین لازم است کمیته‌ای تخصصی برای بررسی مرگ‌های زودرس پرستاران و ارتباط احتمالی آن با شرایط شغلی تشکیل شود. نمی‌توان از پرستار انتظار داشت بار کمبود نیروی انسانی را به دوش بکشد، شبانه‌روز کار کند، با مشکلات معیشتی دست‌وپنجه نرم کند و در عین حال هیچ برنامه مؤثری برای حفاظت از سلامت خودش وجود نداشته باشد. مجرد در پایان با تأکید بر اینکه حفظ سلامت پرستاران بخشی از مسئولیت حاکمیتی نظام سلامت است، گفت: مسئولان باید بدانند مسئله فقط مهاجرت پرستاران یا خانه‌نشینی آنان نیست؛ مسئله از دست رفتن جان انسان‌هایی است که هنوز سال‌های زیادی می‌توانستند به مردم خدمت کنند. ما نمی‌خواهیم پس از فوت هر پرستار جوان، فقط شاهد انتشار پیام تسلیت و ابراز تأسف مسئولان باشیم. ما آمار شفاف، پاسخگویی و اقدام پیشگیرانه می‌خواهیم. پرستاران برای نجات جان بیماران به بیمارستان می‌روند؛ اما چه کسی مسئول نجات جان پرستاران است؟
