خدایا ، ایران را از این کابوس بیدار کن. نمی‌خواهم درختان این سرزمین در خواب ، خودشان را به شکل داربست ببینند؛ نمی‌خواهم رودخانه‌ها برای یک جرعه آب به درگاه سنگ‌ها سجده کنند؛ نمی‌خواهم کوه‌ها از شرم تماشای این همه اندوه ، برف‌هایشان را به گریه تبدیل کنند. نمی‌خواهم مادران ، فردای فرزندانشان را در گورستان آرزوها جست‌وجو کنند. نمی‌خواهم کودکی پیش از آنکه معنای پروانه را بفهمد ، قیمت نان را حفظ کند. این چه جهان وارونه‌ای است که در آن گنجشک‌ها از آسمان سهم می‌خواهند و آدم‌ها از زندگی؟
تو را به عطر نان تازه‌ای که از تنور بیرون می‌آید قسم ، به صدای قاشق در استکان چای صبحگاهی، به خنده‌ای که بی‌دلیل از پنجره خانه همسایه بیرون می‌ریزد ، به کفش‌های کوچکی که کنار در منتظر بازگشت پدرند ، به دست‌های چروکیده مادربزرگ‌هایی که هنوز برای نوه‌هایشان زیر لب آواز می‌خوانند… یک صبح بی‌دروغ به این مردم بده. صبحی که تلفن زنگ بزند و هیچ‌کس از شنیدن خبر بد نلرزد؛ صبحی که مادر برای خرید داروی فرزندش انگشتری‌اش را از دست بیرون نیاورد ؛ صبحی که جوان ، چمدانش را برای فرار نبندد و عاشق، از دوست داشتن در سرزمین خودش نترسد.
ما خسته‌ایم، خدایا… اما این خستگی ، خستگی معمولی نیست ؛ انگار هزار قطار از روی سینه‌مان گذشته و هنوز صدای سوت آخرین قطار در گوشمان می‌پیچد. ما از بس فردا را انتظار کشیده‌ایم ، تقویم‌هایمان مو درآورده‌اند. از بس به افق خیره شده‌ایم ، چشم‌هایمان شکل جاده شده است. از بس امید را از زیر آوار بیرون کشیده‌ایم ، دست‌هایمان بوی خاک قبرستان گرفته ؛ اما عجیب است، هنوز در گلدان‌های شکسته‌مان بذر بهار می‌کاریم. هنوز در ته فنجان‌های خالی ، تصویر یک زندگی روشن را می‌بینیم. هنوز وقتی باد از پنجره می‌گذرد ، خیال می‌کنیم کسی از آینده آمده و خبر خوشی در گوش پرده‌ها زمزمه کرده است.
و تو، ای ایرانِ هزار تکه و یک‌دل ، ای مادر گم‌شده در ازدحام فرزندان خسته‌ات ، ای بانوی نشسته بر پله‌های تاریخ با دامنی از گل‌های پرپر و تاجی از ستاره‌های خاموش… موهایت را شانه کن! برخیز! این همه غبار به گیسوانت نمی‌آید. کسی باید پنجره‌هایت را باز کند. کسی باید به خورشید خبر بدهد که اینجا هنوز خانه‌ای هست که منتظر نور است. کسی باید به رودخانه‌ها بگوید مسیر دریا را از یاد نبرند. کسی باید به پرنده‌ها یاد بدهد که آسمان ، ملک شخصی هیچ‌کس نیست.
خدایا ، اگر گوشه‌ای از جهان هنوز صدای شکستن یک بغض به تو می‌رسد، صدای این ملت را بشنو؛ صدایی که از هزاران حنجره می‌آید، از زیر هزاران سقف، از پشت هزاران پنجره، از میان هزاران سفره کوچک. صدایی که در آن هم خشم هست، هم عشق؛ هم اعتراض هست، هم دلتنگی؛ هم نفرین به ظلم هست و هم اشتیاق به زندگی. این مردم نه برای تماشای شکوه قدرت به دنیا آمده‌اند، نه برای آنکه هر صبح از نو، تاوان رؤیاهای دیگران را بدهند. آن‌ها حق دارند بخندند، عاشق شوند، سفر کنند، بخوانند، برقصند، بی‌هراس نفس بکشند و در سرزمین خودشان احساس غریبی نکنند.
کاش روزی برسد که آفتاب ، بی‌آنکه از کسی اجازه بگیرد ، روی صورت مردم ایران بوسه بزند؛ روزی که خیابان‌ها از صدای خنده مست شوند، درختان از شدت شکوفه خم شوند، پنجره‌ها بوی عشق بدهند و تاریخ، برای نخستین بار پس از سال‌ها، قلمش را زمین بگذارد و به جای نوشتن مرثیه، یک ترانه عاشقانه بخواند.
آن روز ، شاید آسمان دوباره به رنگ چشم‌های کودکی شود که هنوز نمی‌داند چرا بزرگ‌ترها این‌همه گریه می‌کنند؛ شاید رودخانه‌ها از خواب تشنگی بیدار شوند، کوه‌ها برف‌هایشان را به نشانه سپیدی به زمین هدیه کنند و خورشید، گیسوان طلایی‌اش را نه بر ویرانه‌ها، که بر شانه‌های زندگی پهن کند.
خدایا… نگذار این سرزمین، پیش از آنکه بهار را دوباره ببیند، از انتظار پیر شود. نگذار آخرین پنجره روشنش هم به روی تاریکی بسته شود. ما هنوز اینجاییم؛ با قلب‌هایی که از فرط زخم، صدای تپیدنشان عوض شده، اما نام ایران را از یاد نبرده‌اند. هنوز در رگ‌های این خاک، خونِ عشق جریان دارد؛ هنوز زیر پوست این همه خاکستر، آتشی هست که نه با فرمان خاموش می‌شود، نه با تهدید، نه با فراموشی.